Sabiha Gökçen anlatıyor ve digerleri

[arif]

E-mail ile gelmis, sonuna kadar okuyun derim kisa hikayeler var cok guzel.

> Sabiha Gökçen anlatıyor:
>
> 1937.. Gündemde Hatay konusu var.. Bir akşam üstü Çankaya Köşkü'nde
> Atatürk beni aşağıya çağırttı. Fransa, Hatay'ı mandası olan Suriye'nin
> sınırlarına dahil ederek gelecekteki çıkarlarını sağlama almak
> istiyor. Atatürk dedi ki: "Ben Hataylılara söz verdim. Onların hakkı
olan sözü verdim. Bu topraklar bizimdir. Orada bizim bayrağımız
> MUTLAKA dalgalanacaktır. Çatışma kaçınılmaz hale gelirse, bunu bizden
> önce Fransızlar düşünsünler derim. Nezaket hudutlarını aşan bu
> davranışlarını kendilerine pahallıya ödetiriz."
>
> "Yemekten sonra askeri üniformanı giy. Tabancanı beline tak ve buraya
> gel. Bu akşam çok önemli bir görev daha vereceğim sana. Fransız
> dostlarımız kimin ne dereceye kadar neyi göze alabileceklerini
> öğrenmelidirler.."
>
> Sabiha gökçen Atatürk'ün isteğini sorgusuz sualsiz kabul eder.
> Atatürk'ün Hatay konusunda ne düşündüğünü sorması üzerine, "Hatay
> bizim canımız feda olsun kanımız" der. Sabiha Gökçen'den aktarmaya
> devam edelim:
>
> Yemekten sora Atatürk'ün emrettiği gibi askeri üniformamı giyerek
> silahımı alıp yanına gittim. O da giyinmişti.. Önünde bir kağıt ve bu
> kağıdın üstünde bir takım isimler vardı. Bu isimlerin arasında kendi
> adımı, hemşireleri Makbule Atadan hanımefendinin adını ve Semiha İnanç
> hanımın adını okuyabildim. Sonra bunları karalayarak bana döndü:
> "Şimdi seninle birlikte Karpiç'e gideceğiz" dedi. "Orada sana
> söylediklerimi harfiyen yerine getireceksin.." ve planını uzun uzun
> anlatıp tekrar ettirdi. Kalkıp Karpiç'e gittik. Büyük salon bir hayli
> kalabalıktı. Yüksek rütbeli subaylar, bakanlar, milletvekilleri göze
> çarpıyordu. Bizim masamızda benden başka Şükrü Kaya, Kılıç Ali, Recep
> Zühtü beyler; Kazım İnanç Paşa ve eşi Semiha hanım ile Atatürk'ün kız
> kardeşi Makbule Atadan hanımefendi vardı. Girişin hemen önündeki
> büyücek masayı ise zamanın Fransız Büyükelçisi M. Ponceau ile elçilik
> erkanı işgal ediyordu.
>
> Bir ara hemen yanımızdaki masada arkadaşlarıyla oturan emekli general
> ve Diyarbakır milletvekili olan Kazım Sevüktekin ayağa kalkarak orada
> bulunanlara hitaben, gayet diplomatik bir üslupla Fransızlarla
> aramızda oluşmuş olan gerilimi yumuşatmaya yönelik bir konuşma yaptı.
> Bu konuşmayı özellikle Fransız büyükelçisi ve yanındakiler ayakta
> alkışladılar. Ben derhal yerimden fırlayarak salonun tam orta yerine
> geldim ve Atatürk'ün bana ezberlettiği şu konuşmayı sert bir edayla
> yaptım:
>
> "... Fransız dostlarımızın bu çok nazik konuşmanızı
> değerlendirebileceklerini sanmıyorum. Biz Türkler tarih boyunca
> insanlığın gereğini yerine getirmeye çalıştığımız halde, daima dost
> görünen düşmanlarımız tarafından aldatılmış, ihanete uğramış, bu
> yönden bahtsız ama çok şerefli bir ulusuz... Hayır Generalim, biz
> gençler sizin kadar sabırlı olamayız ve olmayı da istemiyoruz. ...
> Fransa bir oyun içine girmiştir. Bu oyunun sonuda da bizim olan
> toprakları Suriye'ye vermeyi planlamıştır. İş işten geçtikten sonra
> sizin arzu ettiğiniz sabrın değeri kalmayacaktır. DEMİR TAVINDA
> DÖVÜLÜR. Sayın Generalim, şayet sizler işi daha fazla uzatmak
> niyetinde iseniz, ben bütün TÜRK GENÇLİĞİ ADINA DİYORUM Kİ: HAYIR!
> BEKLEMEYECEĞİZ. İŞİ UZATMAYACAĞIZ... Hatay bizim canımız, feda olsun
> kanımız."
>
> Ve sözlerimi tamamlar tamamlamaz hemen silahımı çekerek havaya üç el
> ateş ettim. Ortalık bir anda karıştı. Herkes neye uğradığını
> şaşırmıştı. Saniye sektirmeden içeriye resmi ve sivil polisler
> doluvermişti. Ben elimde silah olduğu halde, kıpırdamadan pistin
> ortasında duruyordum. Çevremi alan polisler, "Gökçen Hanım.." diye
> mırıldandılar ve öylece Atatürk'ün yüzüne bakakaldılar. Şimdi koskoca
> salonda çıt bile çıkmıyordu. Polislerin bu kararsız durumlarını,
> hareketsiz kalmalarını gören Ata sert bir sesle:
>
> "Ne bekliyorsunuz orada öyle?" dedi. "Görüyorsunuz ki Gökçen silahını
> çekerek kapalı yerde herkesin huzurunu kaçıracak ve ortalığı heyecana
> sevk edecek bir şekilde havaya ateş etti.. Göreviniz neyi
> gerektiriyorsa derhal onu yerine getirin!"
>
> Bu sözlerden sonra etrafı bir uğultu kapladı. Her kafadan bir ses
> çıkıyordu. "Gökçen niçin bunu yaptı, buraya neden üniformalı ve
> silahlı geldi, sayın General ortalığı yatıştırıcı bir konuşma yaparken
> onun böyle davranması doğru mu, şimdi Fransızlar bu konuyu ele alarak
> işlerine geldiği gibi kullanacaklar, belki de Fransız büyükelçisine
> suikast girişimi bile diyecekler, Atatürk'ün bulunduğu bir mecliste
> buna düpedüz skandal derler,......."
>
> Beni soruşturma için adliyeye götürdüler. Buraya getirildiğim sırada
> aklıma hep Atatürk'ün bana söyledikleri geliyordu: "Konuşmanı
> yaptıktan sonra havaya ateş ettiğin için polisler gelip seni
> alacaklardır. Bunun sonucunda doğal olarak, yasalarımız gereği hapis
> cezasına çarptırılacaksın. Bütün bunları göze alıyor musun Gökçen?"
> Yanıtım tabii: "Evet Paşam" olmuştu.. Nitekim işte Yargıcın
> huzurundaydım: "Niçin silah çektiğinizi bana söyler misiniz?" "Ulusal
> hislerim galeyana geldiği için efendim. Hatay meselesinin ASKIDA
> KALMASI beni galeyana getirdi. Fransızlar bizim nezaketimizden
> anlamıyorlardı. Onların istedikleri herhalde bir silah görmektir diye
> düşündüm." "Kapalı yerde silah çekilmeyeceğini, havaya ateş
> edilmeyeceğini bilmiyor muydunuz?" "Elbette biliyorum." "Üstelik
> bulunduğunuz yerde Atatürk'de vardı. Buna rağmen ateş etmekte tereddüt
> göstermediniz.." "Sizi böyle davranmaya sevkeden başka nedenler var
> mı?" "Hayır." "Bunu yapmanız için herhangi bir kimseden emir aldınız
> mı?" "Asla"....
>
> Sorgu böyle sürüp giderken bir de ne göreyim? Bulunduğumuz salona
> Atatürk'ün hemşireleri Makbule Atadan hanımefendi ile Semiha İnanç
> hanım da polis nezaretinde getirilmesinler mi? Meğer benden sonra
> Atatürk, kendilerine dönerek şu soruyu sormuş: "Siz gençler de aynı
> fikirde misiniz? Siz de Sabiha gibi silahlarınızı ateşler miydiniz?"
> Onlar da, "Evet paşam, bizler de O'nun gibi düşünüyoruz ve
> gerektiğinde işte böyle silahlarımızı çekerek ateşleriz!" diyerek
> silahlarını havaya boşaltmışlar. Boşaltır boşaltmaz da soluğu adliyede
> almışlar. Sorgumuz sabaha kadar sürdü. Yargıç bana bu işi daha başka
> nedenlerle yaptığımı söyletmeye çalışır gibiydi. Onu en çok şaşırtan
> husus, silahlarımızı üçümüzün de Ata'nın huzurunda çekip ateşlememiz
> olmuştu. Ancak bizlerden aldığı yanıt hep aynıydı: "Ulusal hislerimiz
> galeyana geldiği için." Sorgum sırasında bunları söylememi Atatürk
> tembih etmişti bana. Böyle söylediğim taktirde cezamın daha hafif
> olacağını da hatırlatmıştı. Suç ortaklarım da tıpkı benim gibi ifade
> veriyorlardı..
>
> Yargıç üçümüzün de yüzüne bakıyor, kafasını sallıyor, dudaklarını
> kemiriyor, ama bu garip işin içinden haklı oarak bir türlü
> çıkamıyordu. Nihayet karar verildi. Ve yasanın ilgili maddesi gereği
> 24 saat hapis cezasına çarptırıldık.
>
> Sabiha Gökçen, Atatürk'ün izinde bir ömür böyle geçti, kaleme alan:
> Oktay Verel, s.375-379
>
> Şimdi soralım: Atatürk neden bir kibar meclisinde kadınlara
> kabadayılık yaptırmıştır? Muhataplarıyla anladıkları dilden konuşmak
> için. "Söz konusu Vatansa gerisi teferruattır" demek için. Vatan için
> her şeyi yapacağımızı bir kere daha öğrenmeleri için.. Haysiyetsiz bir
> kibarlığa onurlu bir kabalığı tercih edebileceğimizi göstermek için...
>
> Atatürk bu DİPLOMASİ ÖTESİ OPERASYONDA neden kendisine en yakın
> kadınları şeçmiştir? Cevap basit. Kurtuluş savaşının kahraman
> kadınlarını 15 sene içinde unutan düşmana tekrar hatırlatmak için.
> Derin geçmişimizdeki savaşçı kadınlarımızı anmak için. Ve size bizim
> kadınlarımız bile yeter demek için. Böylece Atatürk, aslında,
> Üniformayı bana tekrar giydirtmeyin, silahı benim elime aldırtmayın
> dedi. BİZİ DİPLOMASİ ÖTESİ OPERASYONARDAN DAHA BAŞKA OPERASYONLARI
> YAPMAYA ZORLAMAYIN...
>

[arif]

> Ve Fransızlar anladı.. Hatay o gün bugün bizimdir.. Atatürk'ün

> yokluğunda, kaçak haritalarda Suriye'nin olarak gösterilse de.. Darısı

> tüm anlayışı kıtlara.. Darısı tüm kaçak harita çizdiricilerine.. Zira

> Atatürk yok ama Türk gençliği daima her şeye hazırdır.. Çünkü Türk

> gençliği, bu dünyaya "Yalan dünya" diyen, "Dünyada ölümden başkası

> yalan" diyen bir kültürün, felsefenin ve inancın evladıdır. Gerekirse

> yalanı terk etmeyi de bilir. Yalanı yaşar ama kölesi olmaz. Onursuz,

> sahte bir hayatın rüyasıyla oyalanmaktansa, silkinip onurlu bir ölümle

> uyanmayı her zaman tercih eder.. Tıpkı ataları gibi.. Tıpkı ölmekten,

> hele vatan için ölmekten hayatının hiçbir anında korkmayan ATA-TÜRK

> gibi...

>

> İşte ilk pilotlarımızdan olan Göksel Burhan'dan aldığımız bir örneği,

> sadece Japon kamikazelerini duymuş olanlara duyurulur diyerek sunalım:

>

> Antalya bölgesine göz diken İtalyan Diktatörü, hazırladığı büyük

> donanmasını ve hava kuvvetlerini bölgeye göndermiş, gövde gösterisi

> içindedir. İşte bu sırada her Türk pilotunun şahsına "Kişiye Özel" bir

> zarf gelir. İçerisinde en üst Komuta makamının, Atatürk'ün, "Gerekirse

> İtalyan savaş gemilerine ve uçaklarına kendi uçaklarınızla çarpar

> mısınız?" sorusu vardır. Cevaplar hemen alınır ve tasnif edilir.

> Hepsinde bir tek kelime yazılıdır: "Evet."

>

> Daha sonraları olayın esasını, pilotaj eğitiminde sınıf arkadaşımız

> olan Sabiha Gökçen'den dinledim: Mussolinin'nin bülöfünü görmüş ve

> karadan Antalya bölgesine yapılan yığınakla beraber, hava

> kuvvetlerimizi o bölgeye kaydırmış ve Türk donanması'nı da Antalya

> civarına intikal ettirmiştir. Dahası var, kendisi de "Gülcemal Vapuru"

> ile hemen Antalya'ya gitmiştir. Orada da durmaz, bir muhribimize geçer

> ve denize açılırlar. Seyir esnasında Kaptan köprüsüne çıkar ve

> kendisinin de içinde bulunduğu geminin komutanına sorar: "İtalyan

> donanması ile karşılaşırsak ne yapmayı düşünüyorsunuz?" Cevap: "Rota

> değiştiririz" şeklinde verilince kızar ve kumandana şu emri verir:

> "Hayır efendim. En büyük harp gemisine tam yolla çarpacaksınız."

>

> O akşam, Gülcemal'deki sofrada bu konuyu açar, çevresindekilerle

> konuyu derinlemesine değerlendirir ve tartışır. Hepsi "Canlı çarpma"

> konusunda birleşirler. Tasarlanan hareket tarzı daha sonra denizden

> havaya geçer ve şöyle bağlanır: "Mussolinin'nin çok güçlü ve üstün

> donanmasına ve hava kuvvetlerine canlı canlı çarpmaya azmetmiş bir

> Türk bahriyesinin ve havacılığının mevcudiyetini Mussolini'ye ve

> dünyaya hissettirmeliyiz."

>

> Göksel Burhan, Atatürk Haftası Armağanı, s.64-65

>

> Bu ölümden hiçbir an korkmayan gözü pek adamı, an oldu bir Osmanlı

> Paşası, ilk uçuşunda yere çakılan ilk uçağımızın, çok istemesine

> rağmen, içinde olmasını engelleyerek (Sunay Akın'dan okuyun); an oldu

> göğüs cebindeki bir bir cep saati, kurşuna siper olarak; an oldu

> bilemediğimiz ama o büyük kahramanın hep koruyuculuğunu hissettiği ve

> güvendiği bir şeyler, erlerin önünde kurşun yağmurlarının altında

> savaşırken hiçbir kurşunun vücuduna isabet etmesine izin vermeyerek,

> bu milletin bir kurtarıcısı ve ölümsüz ruhunun sembolü olarak bize

> bağışladı. Ve o her zaman şu sözlerinde söylediği gibi, bu ruhun

> taşıyıcısı oldu:

>

> "Türk Milleti şuurla ve bunca bin senelerin açtığı devasız yaraları

> acele tedavi etmek acısıyla, HAKİKAT denen cevheri bulmuş olduğuna

> inanarak, uzun adımlarla kurtuluş aramaya karar vermiştir. Bunun önüne

> set çekmek isteyeceklerin akıbeti Türk'ün kuvvetli ayaklarının altında

> ezilmektir. Eğer bu millet bu hususta herhangi bir güçlüğe rastlarsa

> ben ve arkadaşlarım tereddütsüz bu kuvvetli ayakların ve pençelerin

> önünde naçiz bir MİLLET FEDAİSİ oluruz."

>

> Mustafa Baydar, Atatürk diyor ki, s. 61-62

>

> İşte 1920 yılı: İngiliz askeri istihbaratı tarafından İngiltere

> dışişleri bakanlığına hazırlanan Türkiye raporu:

>

> "MUSTAFA KEMAL PAŞA, SAVAŞ İÇİNDE ÖLÇÜSÜZ CESARETİ İLE TANINDI. Enver

> Paşa ve Almanlar ile ilişkileri gergindi. 1919 yılı başlarında

> milliyetçi hareketin başına geçti ve bu hareketin tartışmasız lideri

> oldu."

>

> Bilal N. Şimşir, İngiliz belgelerinde Atatürk, Cilt: III, No: 110

>

> Ve işte Atatürk'ü sadece salon adamı olarak bilenlerin dikkatle

> okuması gereken satırlar:

>

> Mustafa Kemal'in Manastır İdadisinde okuduğu sıralarda memleket ahvali

> pek karışıktı. .... İdadide bile talebeler memleket memleket gruplara

> ayrılmıştı. En kuvvetli grup, Selanikli gençlerinki idi. Mektepte

> kanlı dövüşmeler oluyodu. Mustafa Kemal, bu en kuvvetli grubun

> kabadayıları arasındaydı. Mustafa Kemal, bu cesur, milletini seven,

> OSMANLI RUHUNDAN UZAK, yalnız Türk ruhunu taşıyan kabadayı arkadaşları

> arasında tahsiline devam ediyordu. Bir gün Yunan çetelerinin Türklere

> zulüm ettiklerine dair gelen taze haberler üzerine çok müteessir olmuş

> ve arkadaşı Ömer Naci'ye: "Girit'te Yunanlıların Türklere yaptıkları

> zulümlere karşı derin bir kin duyuyorum. Acaba bunlardan intikam

> alabilir miyiz?" demişti. Ve intikamını da aldı.

>

> Ahmet Niyazi Banoğlu, Nükte çizgi ve fıkralarla Atatürk, s. 20

>

> Bu satırlar ise onu düpedüz bir savaşçı olarak hayal edenler içindir:

>

> Mustafa Kemal, Balkan savaşı bittiği sırada Trablus'taki görevinden

> dönüp İstanbul'a gelince, hemşehrisi sayılan Trakyalı ya da

> Makedonyalı subay arkadaşlarının üzerine yürümüş: "Selanik'i nasıl

> düşmana bırakırsınız? Niçin ölünceye kadar orada kalıp vuruşmadınız?"

> diye bağırmıştı.

>

> Ama şimdi, 1922 Eylülünde zafer sarhoşluğu ile, yurdunu yeniden

> tehlikeye atmaya hakkı yoktu. Askerlikte duygusallığın, kinin,

> maceranın, aşırı hırsın yeri olmadığını biliyordu. Lozan barışı

> konuşulurken yakın arkadaşları O'na hep sormuşlardı: "Selanik'i de mi,

> sahillerimizden dürbünle seyredilecek kadar yakınımızda olan On İki

> Ada'yı da mı Yunan'a bırakacağız?" Onlara cevabı şu olmuştur: "Biz

> Misakı Milli ile sınırlarımızı önceden, işe başlarken çizdik. Sabırlı

> olun. Bir gün belki onlara da sıra gelecektir."

>

> Muvaffak İhsan Garan, Milletlerin sevgilisi Atatürk, s. 29

>

> 1933 yılı, Mustafa Kemal Atatürk:

>

> "Allah nasip eder, ömrüm vefa ederse, MUSUL, KERKÜK ve Adalar'ı geri

> alacağım. Selanik de dahil, Batı Trakya'yı Türkiye hudutları içine

> katacağım."

>

> Türk Silahlı Kuvvetleri Dergisi, Temmuz 1992, Sayı: 333, s. 26

>

> Sabırlı olun.

> Bir gün..

> Belki...

[hkn61k]

Sağol Arif...

[CrKN]

Çok teşekkürler..

[Ucin]

sağol Arif, ellerine sağlık.
Yazanların da eline kalemine yüreğine sağlık.

[max-ime]

Teşekkürler Arif abi.


Yanlız şugünkü durumda toprak kaybetmeyelimde varsın almayalımda.

[WaLKee]

çok güzel bir yazı teşekkürler

[Clioo]

eline sağlık,çok güzel bi yazı..

[pessimist]

gercekten cok guzel bır yazı tesekkurler

[atomkarınca]

Arif çok teşekkürler paylaşım için.

okumayanlar da okusun günceli..