Türkiye'de "büyüğe saygı" konusunun maksadını aştığını düşünüyorum. İnsan olarak öyle bir yetiştiriliyoruz ki büyükler ne derse hep haklı, küçük olan haklı olsa bile büyüğü karşısında bir yerden sonra susar. Bu yaklaşımdan hareketle de kendimizden küçük kim varsa onu ezmeye çalışıyoruz.

Bu bana göre son derece yanlış bir düşünce. Saygılı olmak gerçekten güzel bir şey, fakat önemli olanın büyüğe değil insana saygı olduğunu hep unutuyoruz. Kendimizden küçük insanın da bir birey olduğunu, düşünceleri, istekleri, psikolojisi olduğunu hep atlıyoruz.

Bundan dolayı da hep büyüklerine bağlı, özgüven eksiği olan, kendi başına iş yapamayan ve hakkını kendinden büyük olduğuna inandığı mercilerde arayamayan bir insan topluluğu oluyoruz.

Şahsen zaman zaman ben de özel yaşamımda ve bu forumda bunun "avantajlarını" yaşıyorum. Benden yaşça küçük arkadaşlarım zaman zaman haklı olduklarını düşünseler bile susmayı tercih ediyorlar. Oysa ki "mantık ve yaşa değil kişiye saygı çerçevesinde" konuları tartışabilsek çok daha anlamlı ve doğru sonuçlar çıkabilecek.

Oysa ki saygıyı yaşa değil düşünceye göstersek, bir konuda haklı olduğumuzu bildiğimizde karşımızdaki kişi veya kurumun rütbece yüksek olduğunu düşünmeden hareket etsek, "ben nasılsa büyüğüm, dediğim olur" mantığı ile hareket etmesek, "küçük" bireylerden daha çok saygı görür, bu kişilerin özgüvenlerini arttırır ve karar alabilme mekanizmalarını geliştirir. Bunun karşılığı saygısızlık demek değildir, yaşa - rütbeye göre göstermelik bir saygıdan ulaşmak ve kendini bulmaktır.

Lütfen saygıyı bir takım etiketlere veya yaşa göre değil, kişinin düşüncelerine gösterelim ve aynı zamanda düşüncelerimizi bir mantık çerçevesinde savunalım. Küçüğümüze bir şeyin hayırını anlatırken nedenlerini ortaya koyarak anlatalım. Ancak bu şekilde egolarımızdan uzaklaşır ve kişiden gerçek saygıyı görebiliriz.